DYNASTIA osmańska pochodziła z jednego ze szczepów Turków Oguzów, z plemienia Kayi, które przybyło razem z Seldźukami (lub nieco później), uchodząc przed naporem mongolskim. Najstarsze wiadomości o pochodzeniu Osmanów i ich pierwotnych dziejach są niejasne, gdyż prawda historyczna splata się tu z apologią dodaną przez późniejszych nadwornych kronikarzy dynastii, dążących do przydania domowi panującemu jak najwięcej splendoru. Tureckie imiona Gókalp, Gunduzałp mieszają się tu z arabskimi, fakty rzeczywiste z legendami przyniesionymi z dalekich stepów Azji.
Syn na pół legendarnego wodza Gunduzalpa, Ertogrul (Ertugrul), otrzymał przypuszczalnie od władcy seldżuckiego Keykobada I jako lenno, nadane zapewne tytułem nagrody za sukcesy odniesione w bojach przeciw Bizancjum, miasteczko Sdgiit. W pełni historyczną postacią jest dopiero syn Ertogrula Osman I (12997—1326), od którego imię wzięła nie tylko dynastia panująca do r. 1922, ale również i państwo, zwane później oficjalnie państwem osmańskim (Devlet-i Osmaniye).
Osman położył podwaliny pod przyszłą potęgę turecką. W r. 1291 zajął Karacahisar, później Bilecik, Kópriihisar i Yenisehir. W Karacahisar kazał wprowadzić swe imię do piątkowej modlitwy muzułmańskiej (huiba), być może jako wynik inwestytury otrzymanej od sułtana seldżuckiego. Posuwając się w kierunku Bursy (dawn. Brusa) i Izniku, zdobył Gebzc i Akhisar. Wreszcie w r. 1326, tuż przed zgonem Osmana, zdobyta została Brusa, która stała się na szereg łat stolicą państwa osmańskiego.