Już w r. 1346 przy okazji pomocy udzielonej przez Orhana cesarzowi bizantyjskiemu syn Orhana Sulejman po raz pierwszy ze swymi wojownikami pojawił się na ziemi europejskiej. W r. 1352 tenże Sulejman wylądował na terenie europejskim na przylądku Gallipoli (tur. Gełibolu), zajął cały szereg miejscowości, między nimi Tekirdag (Rodosto) i Corlu (1357). Odtąd rozpoczął się podbój Bałkanów przez Turków, ich marsz ku Europie Środkowej, który miał zaprowadzić ich na Równinę Węgierską, do Styrii, na Podole i Ukrainę, na przedgórze Karpat i dwukrotnie pod mury Wiednia.
Zapoczątkowaną przez Orhana ekspansję turecką na Bałkany kontynuował skutecznie Murad I (1360—1389). Zręcznie rozgrywając spory\' między Bizancjum a krajami bałkańskimi, między poszczególnymi władcami krajów chrześcijańskich, między Wenecją a Genuą, między łacin-nikami a wyznawcami kościoła wschodniego, Murad zdołał umocnić podboje bałkańskie, zdobył Dimotikę, Gumulcinę, około 1361 r. Adrianopol (tur. Edirne), potem (1363) Płowdiw (tur. Fulube, dawny Filipopolis) i Starą Zagorę w Bułgarii; cała Tracja znalazła się w ręku Osmanów. Stolica państwa przeniesiona została do Adrianopola.