
Meble Wśród licznych plemion tureckich w Azji Środkowej, głównie w tak zwanej Transoksanii (arab. Mawarannahr, dosł. Zarzecze), które w rozgrywkach między Karachanidami, Samani-dami i Gaznawidami starały się umocnić swoją pozycję, na czoło wysuwa się w początku XI w. plemię Seldźuków. Sełdżucy byli Oguzami, koczownikami ze szczepu Kynyk. Nazwę swą wywodzili od Seldżuka, syna Tokaka, który zjednoczył pod swą władzą szereg rodów. Jego synowie, Arslan i Musa o tytule jabgu, prowadzili dalej dzieło ojca. Od początku XI w. Sełdżucy byli muzułmanami sunnitami. Potrzeba zmiany pastwisk zmuszała ich do ciągłych wędrówek, głównie w kierunku zachodnim. Władcy seldżuccy byli początkowo podwładnymi potężnego państwa Gaznawidów, które obejmowało duże obszary Azji Środkowej ze stolicą w Gaznie (obecnie teren północno-zachodniego Afganistanu, południowego Uzbekistanu i zachodniego Iranu). Państwo Gaznawidów składało się z plemion o różnym składzie etnicznym, ale warstwą panującą byli przypuszczalnie Turcy. Turkiem z pochodzenia był sławny Mahmud z Gazny, który podejmował szereg wypraw łupieżczych na sąsiednie kraje, m.in. na Indie. Był on protektorem nauk i sztuk.
Kasyno